Helikopter anne baba terimi yavaş yavaş güncel hayatımızda yerini almaya başlasa da gerektiği kadar işlenmediğini fark ettiğim için bu konuya tekrar değinme gereği duydum. Bu aileler, Batılıların ifadesiyle “baby boomer” kuşağına aitler. Yani İkinci Dünya Savaşının hemen ardından doğan kuşaktanlar(1946-1964). Helikopter anne-babalar, daha çok 90’lı yıllarla birlikte tarif bulan, çocuklarına aşırı ilgi ve yakınlık gösteren,
Çoğu anne çocuk yetiştirmede kendisini yalnız hisseder. Baba sadece eve para getirmeyle mükellef sanılır. Hâlbuki çocukların bakımlarından gelişimine, eğitiminden sosyal hayatına kadar babalarının desteğine ihtiyacı vardır. Değişen toplumumuzda anne babalık rolleri de geçmişe göre gittikçe değişiyor. Anneler babalar kendi davranışlarının ve annelik babalık tutumlarının çocuklarının kişiliğinin oluşumunda ve davranışlarında ne kadar etkili olduğunu fark ediyorlar.
Ebeveynlerin çocuklarına ilişkin yaşadıkları kaygıların başında “çocuklarının yanlış arkadaşlıklar kurma ihtimali” gelmektedir. Ebeveyn, bu kaygısının etkisiyle çocuğunun arkadaş seçimi konusunda hassas davranır, hatta yeri geldiğinde çocuğunun arkadaş seçimine müdahale eder. Ergenlik öncesi dönemde ebeveyninin bu müdahalesine çoğunlukla “sessiz” kalan çocuk, ergenlik dönemiyle birlikte sert tepki gösterebilir. Ergenlik dönemiyle birlikte ebeveynin ergen üzerindeki etkisi azalır, arkadaş
Ona işaret parmağımı kaldırıp Yasaklar koymak yerine, Parmaklarıyla resim yapmayı öğretirdim. Hatalarını daha az düzeltir, Onunla daha çok yakınlık kurmaya çalışırdım. Onu sadece gözlerimle izler, saat kısıtlamaları koymazdım. Daha bilgili olmaya çalışır, daha çok şefkat gösterirdim. Onunla daha çok yürüyüşlere çıkar, uçurtmalar uçururdum. Ona karşı ciddi bir tavır içinde olmak yerine, Onunla oyun oynardım. Onunla
